: |

¡AI, QUE ME ESQUECIN!

1 comment
¡AI, QUE ME ESQUECIN!

Están pretiñas as festas de San Paio; este ano, asegún se di por ahí, vai haber moito que ollar. celebraremos que así sexa pra ben de tódolos estradenses da comarca e pra orgullo da Vila. Eu coido que a comisión nomenada non se lle vai a escapar ningún detalle, sonche todos persoas de moito maxín e ademáis saben faguer ben as cousa. Pro, por un se acaso, coulle contar unha anécdota que pasóu un ano no que, de seguro porque non atoparon outro, fun eu o presidente da comisión

Daquela vivía na Vila, e tiña unha farmacia, unha das personas de máis caletre de por eiquí; chamábase don Xosé Martínez Pereiro. Aquela botica era o centro da xuntanza das persoas máiscaracterizadas da Vila e tamén dos vraneantes e melitares. Entre os vraneantes figurava o notabre criminalista pontevedrés don Prudencio Landín Tobío, que co seu bo humor era o principal da peña.

Aquel ano pois, encargóue a este don Xose o boticario, por ser persoa que contaba alí con grandes amistades, que fose a San Yago pra contratar á Banda do Reximento de Zaragoza ca sua Banda de Cornetas e tambores.

E un día pola mañan reuníduse tódala peña pra ir despedir a don Xosé  ó coche das oito. Cada ún despedíuse da maeira quen lle pareceu máis axeitada, e hastra houbo quen lle dixo:

- “Non seia que te vaias olvidar da banda de cornetas e tambores.”

Polo menos, uns quince días antes, chovera sin trégola e aquel día apareceu cheo de sol. As cinco da serán xaestaba outra vez tódala comitiva agardando ó boticario. Chegóu o coche. todos se avalanzaron sobre él, que repartíu unha chea de apertas , e deseguida no medio de todos, e él falando pra todos, colleron o camiño da sua botica. Durante o traieutocontóu tódolo que fixera durante o día en San Yago. O primeiro, dixo, foi dar un paseo pola Ferradura, que era unha ledicia camiñas por alí con tan bo día; despóis encontrei con amigo fulano e fomos tomar uns mariscos á Carrileña con viño branco, estaban por certo moi bos; despóis fomos xantar a Casa das Chechas, déronnos un xantar de moito mimo, tomamos café e copa e seguimos parolando hastra que ven o mozo e dixo:

“Don Xosé se non ven, ó coche vaise sen vostede”.

Entón ún da tertulia, precisamente don Prudencio, interrumpéuno decíndolle:

-“Todo eso está moi ben, pro ¿da música e das bandas de cornetas e tambores que?”

Don Xosé paróuse, dou duas ou tres veces na testa, e ante a sorpresa de todos gritóu más ben que falóu:

-“¿Ai, que me esquecín!”

 

Share Button

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies