: |

Non debes pedir tantas pesetas como pides

0 comments
Non debes pedir tantas pesetas como pides

Onte quedéi co meu neto en contarlle o conto do reoubo que de pequeno fixen ó meu pai, e como me guata cumprir o que prometo, eiquí estamos os dous, eu pra contalo, e íl pra escoitalo.

Eu non sei si sabedes, nacín en Guimarei; a casa onde nacín é a máis cercana da igrexa, soio hai un camiño polo medio. Meu abó, que na gloria estea, era un verdadeiro santo e facía de sacristán. Cuando íl non podía facía as suas veces meu pai, e cando non podían ningún facíame cargo eu. Axudaba a Misa, tocaba a campá as doce e tamén a noitiña, pra que a xente saudase á Virxen, e aínda que estivesen traballando nas veigas, paraba o traballo, e rezaba tres avemarías.

Como vedes iba a igrexa tres ou catro veces ó día, e non sei porqué, pro a noitiña sentía certo recelo. Alí no altar maior, San Xulián ca sua espada ó cinto paresce que decía que había que andar moi dereito; e na sua capela a Nosa Virxen dos Doores, cas suas bágoas correndo polas brancas meixelas, e cunha mirada lastimeira que facía quedar sin alento. Eu coidaba non dor daquela Nai, que os xudios lle cravaran o seu fillo na cruz, casi que non podía parar de ollar pra Ela. Cando voltaba pra casa, iba ollando pra tras, za que me daba a impresión de que me iba seguindo ca sua tristeira mirada. Eu, entón, facía o proposito de ser millor, propósito que sempre se quedaba neso, propósito.

Agora escomenza o conto:

Achegábase a festa da Virxen e eu fixeralle a ofrensa dun paratón e non  ó tiña. Uns días antes -meu pai tiña taberna- entrei nela e nun momento no que estaba despachando á xente , acerqueime ó caixón, púxenme de costas pra él e metendo a man por tas do corpo collín unha moeda e metina no bolsillo.

Din que o demo pra facelas cubre unha manta, e pra descubrilas toca unha gaita, e isto debe ser verdade, porque veredes qué pasóu:

Daquela había unha moeda da duas pesetas do tamaño dun patacón, mais ou menos, había patacóns e perras chicas, por valor de dez e cinco céntimos respectivamente. As cousas non costaban tanto como agora, aínda que valían máis.

Aquel dia había dabondo patacóns e no medio unha moeda de prata das de duas pesetas. Mau pai que a cambeara, metera no caixón e cando recolleu os cartos, ollou que non estaba alí

Polas doce da noite, entróu no seu dormitorios, que estaba cercán do meu, e un tanto enrabexado díxolle á miña nai

:

-“Hoxe pasóume unha cousa que non me esprico; estou certo de que cambiei duas pesetas e non sei cómo, pro desapereceron do caixón”-

Miña nai preguntóulle:

-“¿Quén estivo alí? ¿Foi á taberna algún dos rapaces?”-

-“Non desconfío de ninguén e a taberna foi Xosé pro saléu deseguida”_

Eu, que co medo aínda non dormía, ó escoitar a converssa collín o pantalón, metín a man no bolsillo, saquéi o que eu coidaba que era un patacón , e como as duas pesetas tiñan arredor uns dentiños, paseille a unlla e sentín que brincaba, convencéndome de que eran as mesmas. O medo que pillei non é pra contar e sobre todo cando lle oin decir a miña nai:

-“Vai ao carto e cachéalle os bolsillos”-

Collín a moeda e a merín na boca e mal como puiden fixen que durmía. Meu pai rexistróu os bolsillos e ó non atopar nada neles volveu pra sua habitación e dixolle a miña nai:

-“Xosé non foi”-

O outro día miña nai madrugou e meu pai foi tocar pra misa. Eu levanteime e fun a mesiña de noite, que era onde estaba a bolsa dos cartos, e votei dentro as duas pesetas. ¡Qué descansadiño quedéi!

A hora de xantar volveuse a falar das duas pesetas, e miña nai pra convencerse díxome:

_”Xosé vaite ó noso coarto e trai unha bolsa que hai na mesiña de noite”-

Eu vin o ceo aberto e fun correndo por ela. Miña nai valeirouna enriba da artesa, onde estabamos xantando, e deseguida apareceron, branquexando no medio dos patacóns e perras chicas, as dous pesertas.

-“Ves -dixo miña nai, dirixiendose a meu pai- xa eu che decía que de seguro viñas un pouco iluminado, e hai veces ca iluminación non deixa ollas”-

Meu pai ollóu pra duaas pesetas e soio dixo:

-“Isto é cousa do demo”-

Aquel dia non sei cántas veces dixen caladiño pra min “Xoseciño, por Deus, que xamáis che se ocurra volver a tocar o piano”

Bo, meu neto, xa conosces o conto, eu ben sei que ti non es pianista, pro desde logo, non debes pedir tantas pesetas como pides tódolos días.

Share Button

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.plugin cookies

ACEPTAR
Aviso de cookies